fú àn jiǎ zuò de bēi tòng fàng dà nǐ fěi bó chún féng
伏案假作的悲慟 放大你菲薄唇縫
qiāo suì zhè yì chǎng huāng dàn guǐ mèng shàng yǎn qiān cì chóng féng
敲碎這一場荒誕詭夢 上演千次重逢
kāi chǎng shí xuān nào luó gǔ bà yǎn hòu rén qù lóu kōng
開場時喧鬧鑼鼓 罷演後人去樓空
wú yì xiào shuí rén bú gòu qíng zhōng jiē shì wéi zì jǐ zào mèng
無意笑誰人不夠情鍾 皆是為自己造夢
shì fǒu yào xiè xià cán hóng xī miè jiāo zòng cái huì bèi shī yǐ ēn chǒng
是否要卸下殘紅熄滅驕縱才會被施以恩寵
bú lì guò fēng shuāng xuě nóng lǐn liè hán dōng zěn shí dé bǐ qì qiān gōng
不歷過風霜雪濃凜冽寒冬怎識得鄙棄謙恭
wān xīn suì gǔ dāng cóng róng mì yǔ yě zuò ěr lóng
剜心碎骨當從容 蜜語也作耳聾
jiāng zhè yí kè fēng dòng lì shù chū zhōng
將這一刻封凍 歷數初衷
wū shì jiàn máng rán xíng zǒu zhuàng bú pò bǐ duān bái zhòu
於世間茫然行走 撞不破彼端白晝
xī rì nóng qíng jiē niàng zuò kǔ jiǔ gěng yàn bù néng rù kǒu
昔日濃情皆釀作苦酒 哽咽不能入口
xué tā rén shí zhǐ xiāng kòu huàn dé gè bú zhì kě fǒu
學他人十指相扣 換得個不置可否
lǜ lí huā jìng xià ǒu yí pèng tóu zhuǎn shēn biàn gè zì bēn zǒu
綠籬花徑下偶一碰頭 轉身便各自奔走
yě céng shì zhū shā xīn kǒu yuè guāng chuāng tóu huái yì qiāng rè xuè gū yǒng
也曾是硃砂心口月光窗頭懷一腔熱血孤勇
bǐ jiān guò àn yè cháo yǒng wàn rén zàn sòng dǐ bú guò nián suì kǒng zǒng
比肩過暗夜潮湧萬人讚頌抵不過年歲倥傯
yàn juàn zuò bǐ cǐ fù yōng dú xíng cái gèng cóng róng
厭倦做彼此附庸 獨行才更從容
shì qù chún shàng bàn mǒ hóng kè xià jù zhōng
拭去唇上半抹紅 刻下劇終
shāo yí piàn cùn xīn chéng huī yǎn tóng wú lèi zhī xū dé jī jù shì fēi
燒一片寸心成灰眼瞳無淚只須得幾句是非
cóng lái shì zhù yì wéi tiě kùn shǒu bǎo lěi yě bù jí rén yán kě wèi
從來是鑄意為鐵困守堡壘也不及人言可畏
biàn shén mó zhī hóng chún fēi zhēn jǐng qí guī cǐ bié hòu wú xū zhé huí
辯什麼脂紅唇緋珍景奇瑰此別後無須折回
dài yì xī huāng cǎo kū jìn chéng chí qīng tuí huò kě dào yí jù kuí wéi
待一夕荒草枯盡城池傾頹或可道一句暌違
lái lù shang jiù gǔ chéng duī zhí rù shuí rén jǐ bèi
來路上舊骨成堆 植入誰人脊背
kāi chū gū zhī bái ruǐ xiè shí yáng huī
開出孤枝白蕊 謝時揚灰
