yǒu bǐ mán nǚ lái cháng ān zì yuǎn dào
有彼蠻女 來長安 自遠道
tuó líng shēng bàn shā fù miàn pí pa bào
駝鈴聲伴 紗覆面 琵琶抱
cháng ān chūn zhèng hǎo tā bì móu hán xiào
長安春正好 她碧眸含笑
fāng jiàn zhēng chuán yàn sè sài táo yāo
坊間爭傳 豔色賽桃夭
chéng nán yǒu láng cháng yǔ hóng xiāo
城南有郞 常予紅綃
mán nǚ chī liàn zhēn xīn xiāng jiāo
蠻女痴戀 真心相交
yuán yǐ wéi yì xiāng zhōng yǒu jiā yī kào
原以為 異鄉終有家依靠
nǎ zhī shì yě zhī tān shù yè chūn xiāo
哪知是 也只貪數夜春宵
tā zǒu shí yǔ shī le fāng jiàn hàng dào
他走時雨溼了坊間巷道
tā xiào lǐ zhuāng fā fú duān bù yáo
她笑理妝發扶端步搖
fán huā zhuì dì yě dài zhī tóu yāo ráo
繁花墜地也帶枝頭妖嬈
suī bèi wú qíng qì bú xiè jiāo ào
雖被無情棄 不卸驕傲
rì mù xī shān juàn yǐ měi rén kào
日暮西山 倦倚美人靠
cháng ān hǎo dàn bù rú píng yě shēng fāng cǎo
長安好 但不如平野生芳草
tā hé biàn wǔ lè wàng le gù xiāng gē yáo
她和遍舞樂 忘了故鄉歌謠
niàn sì nián shēn wú suǒ yī rú péng cǎo
廿四年 身無所依如蓬草
jìng zhōng tā hán lèi gōu chún xiào
鏡中她含淚勾唇笑
é méi dàn sǎo qīng shā shù yāo
蛾眉淡掃輕紗束腰
gǔ shēng qǐ yòu yí yè shēng gē xuān nào
鼓聲起 又一夜笙歌喧鬧
zòng bēi kǔ dàn wèn xí zhōng shuí zhī xiǎo
縱悲苦 但問席中誰知曉
cóng cǐ yíng lái sòng wǎng zhī gù jīn cháo
從此迎來送往只顧今朝
hòu bú jiàn jū mǎ mǎn tíng jì liáo
後不見車馬滿庭寂寥
chūn qù qiū lái xī rén yīn róng yǐ yǎo
春去秋來昔人音容已杳
cǎi yī jī huī hòu shuāng bái bìn jiǎo
綵衣積灰厚 霜白鬢角
róng yán jiàn shuāi zì zhī chén yuán le
容顏漸衰 自知塵緣了
yì bù qǐ nián shào yǔ shuí wàng xié lǎo
憶不起 年少與誰妄偕老
tā mèng yuè guān shān wò rù gù tǔ huái bào
她夢越關山 臥入故土懷抱
liù yuè hòu chéng wài gū fén luò tí niǎo
六月後 城外孤墳落啼鳥
