yú guī gù lǐ chūn fēng bù shí lù
餘歸故里 春風不識路
cóng shēng shǔ jì cǐ shēn zài hé chǔ
叢生黍稷 此身在何處
fēi gé liú dān zhǐ zuì jīn mí zhōng cuò fù
飛閣流丹 紙醉金迷中錯付
ér jīn jiē huà chén tǔ
而今皆化塵土
yù yù qīng cōng de wǎng shì pò tǔ cháng chū
鬱鬱青蔥的往事 破土長出
cháng zài qiān mò yǐ běi yī rén de mù
長在阡陌以北 伊人的墓
dāng wǒ bō kāi yǎn qián jì liáo de yú qiáo gēng dú
當我撥開眼前寂寥的漁樵耕讀
cán bēi shì suì yuè mó píng de shū
殘碑是歲月磨平的書
shuí zài lǒng jiàn dī yín lí gē
誰在隴間低吟離歌
wǒ qiě yōu yōu qīng hé
我且幽幽輕和
yì qiāng rè xuè jīn yǔ hé rén shuō
一腔熱血今與何人說
xíng mài mí mí de wǒ
行邁靡靡的我
huáng liáng yí mèng guò
黃粱一夢過
xǐng shí yǐ jiā guó pò
醒時已家國破
wēi wēi de qián cháo yí dōu zǎo jiù bú fù
巍巍的前朝遺都 早就不復
tián zhōng liú jīn gǔ wù yě yǐ chéng shú
田中鎏金谷物也已成熟
bān bó diāo lán tòu guò
斑駁雕欄透過
āi shāng de yǎn jiàn cì mó hu
哀傷的眼漸次模糊
wǒ xiù dào gù tǔ yòu fēn fāng rú chū
我嗅到故土又芬芳如初
shuí zài lǒng jiàn sòng sì shí gē
誰在隴間頌四時歌
yě huǒ shāo chū le qiū sè
野火燒出了秋色
lüè yì xí fēng lǐn rán chuī xiàng wǒ
掠一襲風凜然吹向我
xiù jiàn xún dé huī jìn lǐ
鏽劍尋得灰燼裡
yí piàn níng xuè gù rén yī
一片凝血故人衣
shí fāng jì tòng rán wú shēng qì
十方寂 慟然無聲泣
shuí zài yuǎn fāng jī zhù bēi gē
誰在遠方擊築悲歌
gē wǒ wáng shī hǎo nán ér
歌我王師好男兒
zhēng zhēng tiě qí céng xiǎng chè shān hé
錚錚鐵騎曾響徹山河
fēn fēi wú qíng zhàn huǒ lǐ
紛飛無情戰火裡
bǐ cǐ míng miè de huí yì
彼此明滅的回憶
rèn suì yuè lào yìn xià bù qū
任歲月烙印下不屈
qīng cǎo míng nián chūn
青草明年春
zhī xiāo liè jiǔ zuì dé shēn
只消烈酒醉得深
gōng yǔ fù shàng tái hén
宮宇覆上苔痕
wáng sūn zuò shù rén
王孫作庶人
shǐ cè tài duō fú chén
史冊太多浮沉
diǎn gù chū zì 《 wáng fēng · shǔ lí 》
典故出自《王風·黍離》
xíng mài mí mí ， zhōng xīn yáo yáo 。
行邁靡靡，中心搖搖。
zhī wǒ zhě wèi wǒ xīn yōu ，
知我者謂我心憂，
bù zhī wǒ zhě wèi wǒ hé qiú 。
不知我者謂我何求。
yōu yōu cāng tiān ， cǐ hé rén zāi ！
悠悠蒼天，此何人哉！
