chóng féng wū kū tán jǐng xià zhǎng xīn wò yí dào bā
重逢於枯潭井下 掌心握一道疤
wēn shēng wèn mò lù lǚ rén nǐ kě huì pà
溫聲問陌路旅人你可會怕
shuō lái wú tài duō qiān guà jīng nián fēng chuī yǔ dǎ
說來無太多牽掛 經年風吹雨打
nán miǎn jì mò dào mào mèi xún rén xù huà
難免寂寞到冒昧尋人敘話
sǐ dé qí suǒ wú qiān guà zhī quē yì zhī liǔ yá
死得其所無牽掛 只缺一枝柳芽
bié shàng yī jīn péi wǒ suì yuè zhōng fēng huà
別上衣襟陪我歲月中風化
nài hé nà duǎn cháng qíng sī jiǎn bú duàn dì shēng fà
奈何那短長情絲 剪不斷地生髮
réng chán mián dì fā yuàn yào tiě shù kāi huā
仍纏綿地發願要鐵樹開花
wéi yì rén míng wán chī shǎ gū fù le quán shì jiè de yān xiá
為一人冥頑痴傻 辜負了全世界的煙霞
nà zì jù chún chǐ jiàn qiǎn quǎn dào shēng shā
那字句唇齒間繾綣到聲沙
dì qī nián fēng shuāng cuī guǎ liú zhù lèi jiāng xīn pōu wā
第七年風霜摧剮 流著淚將心剖挖
yǐ rè xuè jiāo guàn lǐn dōng kū shòu zhī yā
以熱血澆灌凜冬枯瘦枝椏
nà yí duàn nán dé qíng shì zuì nán de shì chōu shēn fàng xià
那一段難得情事最難的是抽身放下
fēi tiān dùn dì wèi táo chū fū gǔ xíng jiā
飛天遁地未逃出跗骨刑枷
yǐn xià yòu yì wǎn tāng chá wàng chuān shàng huí yì jiàn chéng shā
飲下又一碗湯茶 忘川上回憶濺成沙
réng bù kěn xùn huà yuǎn zhú zhù cāng cāng jiān jiā luò yí yè shuāng huá
仍不肯馴化 遠逐著蒼蒼蒹葭 落一夜霜華
dào dǐ shì jiù shì qián chén qī fēn jiǎ sān fēn zhēn
到底是舊事前塵 七分假三分真
měng dǒng jì yù xiàng kǒng zǒng shí guāng zhōng xún
懵懂際遇向倥傯時光中尋
shí bù dé chūn huā qiū yún yì fāng kū jǐng zuò zhèn
拾不得春花秋雲 一方枯井坐鎮
yě xū wú duān xū gòu chū hōng liè nián fèn
也許無端虛構出轟烈年份
jiù shàng hǎi jiē tóu yōng wěn jiǔ lóng dù hǎi xiǎo lún
舊上海街頭擁吻 九龍渡海小輪
qī shí nián hòu fú shēng qǐ mèng nán jì qīng
七十年後浮生綺夢難記清
zhī xià yè xīng kōng jī cùn sì tā méi yǎn dòng rén
只夏夜星空幾寸 似他眉眼動人
qiān rǎo wǒ pín jí hún pò yí kè shāng shén
牽擾我貧瘠魂魄一刻傷神
wéi yì rén kāng kǎi juān shēn gū fù le quán shì jiè de bīn fēn
為一人慷慨捐身 辜負了全世界的繽紛
táng bì dāng jū dì duì kàng shí dài jù lún
螳臂當車地對抗時代巨輪
rán jìn le màn tiān xīng chén tuī bù kāi xū yǎn de mén
燃盡了漫天星辰 推不開虛掩的門
chūn bīng shàng shī zú diē rù jǐng xià ní chén
春冰上失足跌入井下泥塵
xiǎng shēng sī lì jié xiàng zhè shí dài nà hǎn chū wǒ zhì wèn
想聲嘶力竭向這時代吶喊出我質問
dēng miè shí fēn huà yǔ zǒu shī wū shé gēn
燈滅時分話語走失於舌根
ruò yǒu xìng tā yě tīng wén lún yǐ shàng zhēng kāi le hùn dùn
若有幸他也聽聞 輪椅上掙開了混沌
wǒ yī rán zài děng huái bào míng wán de rè chén kàn cǎo mù jiàn shēn
我依然在等 懷抱冥頑的熱忱 看草木漸深
fāng cái nǐ liú lèi qīn wěn wǒ zhǎng xīn shāng bā jìng yǒu xiē xiàng tā
方才你流淚 親吻我掌心傷疤 竟有些像他
