pō shàn jī wū chén tǔ zhōng
潑禪機於塵土中
zài jiāng jiù huān chén mái gù chéng dōng
再將舊歡沉埋故城冬
wèi kāi shǐ ， yǐ fā shēng
未開始，已發生
zuó rì jiàn suí yuǎn shān qióng
昨日漸隨遠山窮
yún wài táng qián shēn hòu huán yǒu shuí guò wèn
雲外堂前身後還有誰過問
tòu bú jìn é xīn yú wēn
透不進額心餘溫
huò shì yì bù qǐ gé shì chūn shēn
或是 憶不起隔世春深
yǒu yuán rén ， yǒu qíng rén
有緣人，有情人
mò lù xiāng féng bēi jiǔ fēn
陌路相逢杯酒分
yǐn bà yún pò tiān kāi gè bēn xià yì chéng
飲罷雲破天開各奔下一程
wèi bì yí gè yōng bào biàn néng suí xīn yì chéng jiù yǒng héng
未必一個擁抱便能隨心意成就永恆
wèi bì shuāi suì jiù néng pīn chū bù yí yàng měi mèng
未必摔碎就能拼出不一樣美夢
zhè yí lù duō jì jìng ， shuí jiāng chén mò suàn zuò yīng yǒng
這一路多寂靜，誰將沉默算作英勇
shuō chū kǒu de zǒng zuì xiān xiāo róng
說出口的總最先消融
fú róng shù xià lái fù wǎng
芙蓉樹下來複往
kě xī wú yí gè shì shǎng huā rén
可惜 無一個是賞花人
hóng qiáng lěng ， dēng yǐng shēn
紅牆冷，燈影深
chūn fēng wù tuī shuí jiā mén
春風誤推誰家門
mén wài què jiàn mǎn chéng fēng huǒ rù huáng hūn
門外卻見滿城烽火入黃昏
wèi bì yí gè yōng bào biàn néng suí xīn yì chéng jiù yǒng héng
未必一個擁抱便能隨心意成就永恆
wèi bì shuāi suì jiù néng pīn chū bù yí yàng měi mèng
未必摔碎就能拼出不一樣美夢
zhè yí lù duō jì jìng ， shuí jiāng chén mò suàn zuò yīng yǒng
這一路多寂靜，誰將沉默算作英勇
shuō chū kǒu de zǒng zuì xiān xiāo róng
說出口的總最先消融
wèi bì wàn zhàng bō lán biàn néng dí dé guò xīn cháo àn yǒng
未必萬丈波瀾便能敵得過心潮暗湧
wèi bì qīng shēn yì wěn néng lào xià qīng chūn miàn róng
未必傾身一吻能烙下青春面容
zhè yì shēng duō jì jìng ， shì yán yǔ liú yán dōu luò kōng
這一生多寂靜，誓言與流言都落空
tà guò qiān qiū wéi yú wàn suì shēng
踏過千秋唯餘萬歲聲
