dāng rì lǐ hǎo fēng guāng hū jué zhuǎn biàn
當日裡好風光忽覺轉變
shà shí jiàn rì sè dàn sì zhuì xī shān
霎時間日色淡似墜西山
zài jiào zhōng zhī jué dé tiān hūn dì àn
在轎中只覺得天昏地暗
ěr tīng dé fēng shēng duàn yǔ shēng xuān
耳聽得風聲斷 雨聲喧
léi shēng luàn lè shēng lán shān rén shēng nà hǎn
雷聲亂 樂聲闌珊 人聲吶喊
dōu dào shuō shì dà yǔ qīng tiān
都道說是大雨傾天
nà huā jiào bì dìng shì yīn lòu jiù jiǎn
那花轎必定是因陋就簡
gé lián ér wǒ yě céng cè mù tōu guān
隔簾兒我也曾側目偷觀
suī rán shì gǔ qīng lú yǐ pǔ wéi jiǎn
雖然是古青廬以樸為儉
nà yǒu zhè duǎn huā lián jiù huā màn
那有這短花簾 舊花幔
cān chà liú sū cán pò bù quán
參差流蘇 殘破不全
jiào zhōng rén bì dìng yǒu yì qiāng yōu yuàn
轎中人必定有一腔幽怨
tā lèi zì dàn shēng xù duàn
她淚自彈 聲續斷
sì dù jiān tí bié yuàn
似杜鵑 啼別院
bā xiá āi yuán dòng rén xīn xián hǎo bù cǎn rán
巴峽哀猿 動人心絃 好不慘然
wū guī rì lǐ yīng dāng xǐ xíng wū miàn
於歸日理應當喜形於面
wéi shén mó bēi qiè qiè kū dé kě lián
為什麼悲切切哭得可憐
nà shí jié nú zhuāng lián bú xià bǎi wàn
那時節奴妝奩不下百萬
zěn nài wǒ zài jiào zhōng chì shǒu kōng quán
怎奈我在轎中赤手空拳
jí qiè lǐ xiǎng qǐ le suǒ lín náng yí jiàn
急切裡想起了鎖麟囊一件
náng suī xiǎo què néng zuò xù mìng quán yuán
囊雖小卻能做續命泉源
yǒu jīn zhū hé zhēn bǎo guāng huá càn làn
有金珠和珍寶光華燦爛
hóng shān hú bì fěi cuì yàng yàng jù quán
紅珊瑚 碧翡翠樣樣俱全
huán yǒu nà yè míng zhū lì lì chéng chuàn
還有那夜明珠粒粒成串
huán yǒu nà chì jīn liàn zǐ yīng zān
還有那赤金鍊 紫瑛簪
bái yù huán shuāng fèng zàn
白玉環 雙鳳鏨
bā bǎo chāi chuàn yí gè gè bǎo yùn guāng hán
八寶釵釧 一個個寶孕光含
zhè náng ér suī fēi shì qiān gǔ hǎn jiàn
這囊兒雖非是千古罕見
huàn yī shí yě gòu tā shēng huó jī nián
換衣食也夠她生活幾年
