duō shǎo bēi xǐ rú yī lì fēi xuě ， cóng miǎo yuǎn zhī chǔ pú pú piāo zhì tā xīn jiān ， yùn kāi zuì chún jìng de hún pò 。
多少悲喜如一粒飛雪，從邈遠之處僕僕飄至她心尖，暈開最純淨的魂魄。
tā yòng suǒ chù wēn nuǎn ， jiāng yú yuàn fù rán ；
她用所觸溫暖，將餘願復燃；
yǐ mǎn shēn ái ái ， huì móu dǐ míng cǎi 。
以滿身皚皚，繪眸底明彩。
zhì cǐ ， hán chuān jiě dòng ， qián chén jiě mèng 。
至此，寒川解凍，前塵解夢。
ér nà yì chǎng zhuó zhuó niè pán ， zhōng jiū wū mèng zhōng qīng xǐng ， zài xuě lǐ qīng bái 。
而那一場灼灼涅槃，終究於夢中清醒，在雪裡清白。
shì xiá guāng fá zuò biàn dì kū chái
是霞光伐作遍地枯柴
shì rén jiàn yān zì qīng fēng lái
是人間煙自青峰來
shì yí cù míng huǒ qià wū huái zhōng cuī kāi
是一簇明火恰於懷中催開
zhào wǎng xī zhuó cǎi
照往昔灼彩
wàn zhòng bīng luán nǐ wéi jìng tái
萬重冰巒擬為鏡臺
yǒu cì gǔ cháng fēng bèi shū kāi
有刺骨長風被梳開
wǒ céng dú shàn yě yǐn píng shuǐ ér zuì guò yí tài
我曾獨善 也飲萍水而醉過儀態
mèng lǐ shì rén qíng yì dāng sāi
夢裡世人情義當鰓
zhēng xiāng qián jìn hóng chén kǔ hǎi
爭相潛進紅塵苦海
wǒ zhì shēn mèng wài
我置身夢外
yí mèng yán shàng chūn yǔ xiāng yīn gǎi
一夢簷上春雨鄉音改
èr mèng yáo shù yǒu kǔ jiǔ mái
二夢瑤樹有苦酒埋
sān mèng gù rén jiāng chuān xī cái zuò páo dài
三夢故人將川溪裁作袍帶
tǎng ruò lín bié zǒng gāi shī tài
倘若臨別總該失態
zhī róng xuě kū shī wǒ jīn huái
只融雪哭溼我襟懷
shì bí xī huà wàn gǔ xù fēng chuī lái
是鼻息化萬古煦風吹來
shì xīn tiào fù niǎo míng quán chán
是心跳付鳥鳴泉潺
shì cháo yún chū shēng wū dòng hóng jiá sāi
是朝雲初升於凍紅頰腮
ruò fēi cǐ shēn zhèng rú hán yè diāo bài
若非此身正如寒葉凋敗
zěn huì zhuàng rù zuì nuǎn de huái
怎會撞入最暖的懷
ruò fēi cǐ shēng yě céng bèi gū dú báo dài
若非此生也曾被孤獨薄待
zěn shī mèng kāng kǎi
怎施夢慷慨
yí mèng yǒu wū yún dǎo huí yàn tái
一夢有烏雲倒回硯臺
èr mèng píng shuǐ jiāng kū zhī guàn gài
二夢萍水將枯枝灌溉
sān mèng zhè mǎn shēn shuāng xuě zhōng pī wéi kǎi
三夢這滿身霜雪終披為鎧
yuán lái zhì xún cháng shì fēng yuè zuò kuài
原來至尋常是風月作筷
biàn cháng guò lěng nuǎn cái suàn tòng kuài
遍嘗過冷暖才算痛快
ruò nǐ lái shí wú yì jiāng sù yè qīng cǎi
若你來時無意將簌葉輕踩
wǒ tīng chéng wàn lài
我聽成萬籟
